Nie boska

Religia i wiara Także katastrofizm można przyrównać do apokalipsy. Jednym z katastrofistów był Zygmunt Krasiński, który postrzegał świat jako odwieczne ścieranie się przeciwności. Walka Boga i Szatana miała swoje ziemskie , materialne odzwierciedlenie w Nieboskiej Komedii, w której wodzowi rewolucjonistów ukazuje się Chrystus- mściciel, który ukaże go za prowadzenie wojny ."Nie-boska Komedia" opowiada o ludzkości, która wykształciła sobie prawo do kształtowania świata i to dlatego spotkała ją za to katastrofa. Tytuł tego utworu nawiązuje do Boskiej Komedii Dantego i dlatego może być rozumiany jako komedia, dziejąca się wbrew woli Boga i na przekór jego planom wobec świata. Zupełnie inny obraz przedstawia Czesław Miłosz w wierszu Pt" Piosenka o końcu świata". Według niego ten dzień nie będzie różnił się od innych, a ludzie nawet go nie zauważą. Natomiast ci, którzy czekali na znaki, katastrofę będą zawiedzieni. W całym tłumie tylko jeden staruszek wie i rozumie, że innego końca świata nie będzie. Miłosz nie boi się tego dnia, ale jednocześnie wiersz ten jest przestrogą dla ludzi, aby żyli zgodnie z sumieniem, bo ten koniec może nastąpić w każdej chwili.

Motyw apokalipsy w Młodej Polsce Młoda Polska to epoka, która bardzo upodobała sobie motyw apokalipsy. Okazało się, że doskonale wpasował się on w światopogląd tamtej epoki. Wiadomo, że ogólnie były to czasy zwątpienia w ludzką kondycje, wyczuwało się nastroje dekadenckie. Wszystkie wcześniejsze tezy pozytywizmu nadal obowiązywały, ale przedstawiano je w bardzo pesymistycznym świetle. Jeśli mowa o schyłku, musiało się także pojawić widmo zagłady ludzkości. Skoro doszliśmy do doskonałości, bo tak wiele osiągnęliśmy, musi nadejść także koniec. Miał to być bolesny koniec świata, apokalipsa spełniona. Jednak poeci prześcigali się w jak najbardziej krwawych i przerażających wizjach apokalipsy. Możemy taki okrutny jej obraz znaleźć chociażby w jednym z hymnów Jana Kasprowicza pt. „Dies irae”. Jak widać epoka ta, przez założenia światopoglądowe wchłonęła motyw apokalipsy i kultywowała jego przesłanie. W niektórych epokach o tym motywie nawet by nie wspomniano, ale w obliczu schyłku ludzkości, musiał się on pojawić

Gdy Prorok zmienił swoje miejsce zamieszkania i tryb życia, również temat jego wypowiedzi uległ zmianie.Sury w Koranie możemy podzielić na mekkańskie i medyńskie. Nie różnią się one od siebie wyłącznie miejscem powstania, ale i tematem, stylem wypowiedzi oraz długością. Można by rzec, że sury mekkańskie są autorstwa proroka-wieszcza, zaś sury medyńskie - proroka-prawodawcy. Wizje, jakich Mahomet doświadczył w Mekce były krótkie, burzliwe, intensywne. Takie też są jego wypowiedzi z tego okresu. Prorok opowiada o podstawowych fundamentach wiary: o Bogu, duszy, piekle i raju. Mahomet przekazuje wiernym również wiadomości dotyczące historii islamu, czyli opowieści o najważniejszych prorokach (m. in. Abrahamie, Mojżeszu i Jezusie). Sury mekkańskie wpływały przede wszystkim na wyobraźnię słuchaczy i dążyły do zakrzewienia w nich wiary. Sury medyńskie miały charakter bardziej dydaktyczny, niż informacyjny. Kształtujące się nowe społeczeństwo muzułmańskie potrzebowało jasnych i klarownych nakazów i zakazów determinujących postępowanie swoich członków. Mahomet starał się wówczas przekazać jak najbardziej szczegółowe przepisy dotyczące zachowania wiernych.