Mesjanizm

Religia i wiara Odmiennym natomiast rodzajem apokalipsy jest mesjanizm czyli widzenie losów Polski, który został przedstawiony w Dziadach części trzeciej Adama Mickiewicza. Szczególna ważna jest scena zawierająca widzenie księdza Piotra , w którym Bóg zsyła na benedyktyna wizję, w której Polska zostaje przedstawiona jako Chrystus narodu. Jest to zapowiedź zbawienna ludzkości poprzez męczeństwo narodu polskiego i wyzwolenia go z jarzma zaborów. Wolność bowiem zostaje osiągnięta na drodze męki oraz cierpienia, a przywódcą Będzie charyzmatyczny mąż ukryty pod symboliczną liczbą czterdzieści cztery. Nie jest to tak pesymistyczna wizja jak u Tetmajera, a przeciwnie, bowiem Polska sama ma się wyzwolić , a Bóg widząc wszystkie te jej krzywdy wynagrodzi jej poświęcenie i trud jaki włożyła w zbawienie swojego narodu i innych. Przywołany również zostaje obraz męki Europy na wzór Chrystusa. Dziady były dziełem , które miały ożywić nadzieję na lepszy świat. Piotr pokazuje tym samym uniżoność względem Boga, a Polska występuje w roli odkupiciela , zbawcy innych narodów.

Zacznijmy od źródła Motyw apokalipsy, zanim stał się jednym z głównych motywów kultury śródziemnomorskiej, a zwłaszcza chrześcijańskiej, funkcjonował po prostu jako opowieść. Źródło tego motywu leży oczywiście w Biblii. Właściwie źródła wszystkich tematów czy motywów przywykliśmy szukać właśnie w tej Księdze albo w Mitologii. Apokalipsa św. Jana to zapowiedź końca świata. Jan został bowiem wybrany przez Boga do tego, by dostąpić tej straszliwej wizji zagłady. Prorok widzi obrazy, katastrofy, które są zwiastowane przez odrywanie kolejnych straszliwych pieczęci. Nie można jednak z takiej wizji wyciągnąć jakiegoś realnego obrazu. Całość ma charakter symboliczny i pełna jest niedomówień i niejasności. Dlatego też rodzą się coraz to nowsze pomysły na interpretację tej księgi. Biblia podaje nam mit stworzenia świata i mit jego zagłady. Wiemy na pewno, że wszystko ulegnie zniszczeniu. Niestety nie ma konkretnej daty. Jednocześnie ze zniszczeniem materii, nadejdzie także Sąd Ostateczny. Dzięki takim niejasnością, wielu skojarzeniom, które się nasuwają, motyw apokalipsy był często wykorzystywany w literaturze.

Religia islamska docierając na coraz to nowe terytoria zdobywała wyznawców i niszczyła tych, którzy się jej sprzeciwiali.W Mekce Mahomet był dla swoich współbraci w wierze głównie przywódcą duchowym, lecz po przybyciu do Medyny stał się dla nich również przywódcą politycznym. Prorok starał się przekonać mieszkańców Medyny co do prawdziwości głoszonej przez siebie religii. Arabowie przyjęli islam, jednak Żydzi, uznając, co prawda, polityczne zwierzchnictwo Mahometa jako dowodzącego gminą, pozostali przy wierze swoich przodków. Nie podobało się to Prorokowi. Część plemion żydowskich wyczuwając wrogą atmosferę, opuściła Medynę. Mahomet skupił się na działalności prawodawczej, szerzeniu islamu i walce z Mekkańczykami. Aby zapewnić środki na bieżące potrzeby rozrastającej się gminy udawał się z wiernymi na wyprawy łupieżcze. Oskarżając pozostałych w Medynie Żydów o spiskowanie z Kurajszytami, Prorok nakazał uśmiercić domniemanych zdrajców. W dość krótkim czasie udało mu się zjednoczyć pod swoją pieczą sporą część plemion arabskich i zawrzeć ugodę z Kurajszytami. Dzięki temu mógł zniszczyć posągi bożków w al-Kabie i przekształcić ją w świątynię jedynego Boga.